Η λοβοτομή ήταν μία χειρουργική επέμβαση που στο παρελθόν  χρησιμοποιήθηκε για την αντιμετώπιση ψυχικών παθήσεων αλλά και διανοητικών διαταραχών. Κατά την διάρκεια της λοβοτομής, ο γιατρός κατέστρεφε τμήματα του εγκεφάλου τα οποία βρίσκονταν στο μετωπιαίο λοβό, με σκοπό την απενεργοποίηση σημαντικών εγκεφαλικών λειτουργιών.

Οι χειρουργοί άνοιγαν τρύπες στο κρανίο του ασθενούς και μέσα από αυτές, χρησιμοποιώντας ειδικά εργαλεία, έφταναν στα κατάλληλα μέρη του εγκεφάλου. Οι κύριες είσοδοι ήταν από το αυτί, το βολβό του ματιού και το πάνω μέρος του κρανίου.

Αυτός ο τρόπος θεραπείας πρωτοδοκιμάστηκε σε άνθρωπο το 1892 στην Ελβετία. Ο δρ Gottlieb Burckhardt, δοκίμασε μια παρόμοια τεχνική που ονόμαζε «λευκοτομή» σε δύο ασθενείς του, όμως το αποτέλεσμα ήταν να πεθάνουν και οι δύο και η ιδέα να εγκαταλειφθεί.

Στην συνέχεια, και τη  δεκαετία του 1930, η «λευκοτομή» βρήκε οπαδούς στα πρόσωπα δύο Πορτογάλων γιατρών, του Antonio Moniz και του Almeida Lima. Η τεχνική που χρησιμοποίησαν ήταν κάπως διαφορετική, καθώς ναι μεν άνοιγαν τρύπες στο κρανίο αλλά αντί για εργαλεία, διοχέτευαν οινόπνευμα για να καταστρέψουν τα τμήματα του εγκεφάλου που ήθελαν. Μάλιστα το 1949 στον Moniz απονεμήθηκε το Νόμπελ ιατρικής για την «προσφορά» του στην ανθρωπότητα.

Το 1950 ο Αμερικανός Walter Freeman τελειοποίησε την τεχνική, ονομάζοντάς την «λοβοτομή». Ο Freeman ονομάστηκε ο«μάγος γιατρός»και κυκλοφορούσε με ένα αυτοκίνητο κάνοντας λοβοτομή παρουσία κοινού. Έκανε την επέμβαση ακόμη και σε ένα 12χρονο αγόρι που η μητέρα του παραπονιόταν πως ήταν άτακτο, προκαλώντας του ανεπανόρθωτη ζημιά. Όταν του αφαιρέθηκε η ιατρική άδεια είχε ήδη αφήσει δεκάδες ανθρώπους «φυτά».

Με τη λοβοτομή υποχωρούσαν ή και εξαφανίζονταν σοβαρές νευρολογικές παθήσεις, όπως η σχιζοφρένεια, ωστόσο οι βλάβες που προξενούσε ήταν απείρως μεγαλύτερες. Μετά την επέμβαση οι ασθενείς έχαναν κάθε επαφή με την πραγματικότητα. Δεν μπορούσαν να εξυπηρετήσουν τον εαυτό τους και δεν είχαν καθόλου αισθήματα. Υπάρχουν καταγεγραμμένες χιλιάδες περιπτώσεις ασθενών που είτε έμειναν «φυτά», είτε έχασαν τη ζωή τους λόγω της λοβοτομής.

Τελικά, το 1970 η θεραπεία αυτή απαγορεύτηκε στον ανεπτυγμένο κόσμο. Η πιο γνωστή περίπτωση ασθενούς που υποβλήθηκε σε λοβοτομή είναι της Ρόζμαρι Κένεντι, αδελφής του μετέπειτα δολοφονηθέντος προέδρου των ΗΠΑ, που οδηγήθηκε για λοβοτομή από τον πατέρα της λόγω του μειωμένου ενδιαφέροντός της για τους άνδρες! Έζησε την υπόλοιπη ζωή της σε ψυχιατρείο του Ουισκόνσιν, ενώ η αδελφή της πρωτοστάτησε για την ίδρυση των Special Olympics, προς τιμήν της.