Καρκίνος. Μια λέξη που τρομάζει. Μια νόσος που ακόμα από πολλούς θεωρείται… καταραμένη. Κι όμως. Μέσα απ’ αυτήν δίνονται τα καλύτερα μαθήματα ζωής. Ακολουθεί η συγκλονιστική συνέντευξη της κυρίας Μαρίας Σφακιανάκη η οποία νόσησε από τον καρκίνο και τον νίκησε.

Κυρία Σφακιανάκη, είστε μια γυναίκα νέα, ανάμεσα σε εκατομμύρια άλλες γυναίκες ανά τον κόσμο, που η νεοπλασματική νόσος σας «χτύπησε» κάποια στιγμή την πόρτα της ζωής σας. Θα θέλαμε να μας μεταφέρετε το πρώτο σας συναίσθημα, όταν διαγνωσθήκατε από τον γιατρό σας.

Από τα 18 μου  είχα αρχίσει να ενημερώνομαι για τον καρκίνο του μαστού. Γέννησα τότε κι έτσι ο γιατρός μου με τον θηλασμό με έμαθε να κάνω σωστά την αυτοψηλάφιση.  Έτσι λοιπόν ήξερα τι έψαχνα. Την μέρα  που μου ανακοινώθηκε η διάγνωση της βιοψίας είχα ήδη προετοιμαστεί για το χειρότερο ενδεχόμενο.

Ναι στο άκουσμα είναι ΚΑΡΚΙΝΟΣ χάνεις την γη κάτω από τα πόδια σου όσο προετοιμασμένος και να είσαι, όμως έβαλα αυτόματα την λογική και ζήτησα από το γιατρό να μάθω την διαδικασία που θα ακολουθούσε. Κοίταξα ωμά την αλήθεια και προσπάθησα να μην προκαλέσω πανικό στην οικογένεια μου.

Συνήθως οι νοσούντες από καρκίνο βιώνουν κάποιου είδους ρατσισμό ή συμπόνοια. Σαφώς και είμαστε κατά αυτού. Εσείς βιώσατε αυτό τον ρατσισμό;

Χμ!!!! Μπορούμε να μιλάμε ώρες για τον ρατσισμό που βιώνει ένας καρκινοπαθής. Εγώ θα σου πω τρεις περιπτώσεις μόνο που ήταν λίγο χαρακτηριστικές και μπορώ να πω ότι είχα λίγο ενοχληθεί αν και πάντα τα αντιμετώπιζα όλα με χαμόγελο. Λοιπόν φίλοι που εξαφανίζονται γιατί είτε βρήκαν την ευκαιρία , είτε δεν άντεχαν, ιερέας που αρνιόταν να έρθει να κάνει ευχέλαιο στο σπίτι μου φοβόταν να μην κολλήσει και τέλος μια γυναίκα στην στάση που μόλις κατάλαβε ότι είχα καρκίνο σηκώθηκε από δίπλα μου και έφυγε τουλάχιστον 4 μέτρα μακριά μάλλον κι αυτή για να μην κολλήσει. Κι όμως κατάφερα και δεν με πτόησε τίποτα, πάντα ήμουν διακριτική εγώ μαζί τους αφού εκείνοι δεν το κατάφερναν πάντα με χαμόγελο. Μπορεί μόνη μου να δάκρυσα με αυτές τις περιπτώσεις όμως συνειδητοποιούσα ότι έπαιρνα τα καλύτερα μαθήματα της ζωής γιατί είχα ξεκινήσει να μαθαίνω τους ανθρώπους .

Ομολογουμένως είναι μια πορεία δύσκολη και δύσβατη. Σε αυτή την πορεία τι σας έδινε και σας δίνει ψυχική δύναμη;

Ο καρκίνος σε χτυπάει στον πύρινα της ύπαρξης σε κάνει να νιώθεις ότι έχεις χάσει τα πάντα. Στην δική μου όμως περίπτωση ήταν λίγο διαφορετικά. Ο καρκίνος ήταν μια ευλογία παρ’ όλες τις δυσκολίες που με γονάτιζαν είχα πάντα την δύναμη και μπορούσα να ανταπεξέλθω.

Έπαιρνα μεγάλη δύναμη από την πίστη μου όπως σας είπα ένιωθα ευλογημένη οπότε είχα το πρώτο και σημαντικότερο όπλο για να τον πολεμήσω. Το δεύτερο και μεγαλύτερο ήταν ο άντρας μου και τα τέσσερα παιδιά μου αρκετά μεγάλο κίνητρο για να κερδίσω την ζωή μου πίσω. Εξάλλου το παν για να βγεις από αυτή την μάχη είναι η καλή ψυχολογία κι εγώ προσπαθούσα να την κρατάω αρκετά ψηλά.

Κοιτάζοντας κατάματα και βιώνοντας όλη την διαδικασία της θεραπείας του καρκίνου, ποια είναι τα πράγματα και οι καταστάσεις που αναθεωρήσατε για την ίδια τη ζωή.

Ζώντας όλη την διαδικασία για την θεραπεία του καρκίνου άλλαξαν πολλά πράγματα μέσα μου. Έτυχα και είχα μεγάλα σχήματα σε χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες και μια ένεση με αρκετές παρενέργειες για 18 ολόκληρους μήνες. Έζησα αρκετές παρενέργειες ακόμα και τώρα τις κουβαλάω στο κορμί μου. Όλο αυτό σε αλλάζει ολοκληρωτικά σαν άνθρωπο γιατί απλά τίποτα δεν είναι πια ίδιο με το πριν.

Αυτή τη χρονική περίοδο της ζωής σας εκτός από την οικογένειά σας, πραγματοποιείτε διάφορες δραστηριότητες με απώτερο σκοπό να δώσετε μηνύματα αισιοδοξίας σε όσους νόσησαν ή νοσούν από καρκίνο. Ποιες είναι αυτές οι δραστηριότητες και με τι τρόπο μπορούν οι άνθρωποι να βοηθήσουν σε αυτές;

Όσο νοσούσα υπήρξαν γυναίκες στην ίδια κατάσταση με εμένα που με βοήθησαν να κρατήσω ψηλά την ψυχολογία μου και να δω θετικά την ζωή.

Έτσι μου γεννήθηκε έντονα η επιθυμία και έγινε σκοπός ζωής να καταφέρω να βοηθήσω όσες περισσότερες γυναίκες μπορώ. Δημιούργησα λοιπόν την διαδικτυακή ομάδα Επίγειοι Άγγελοι που αυτή την στιγμή μετράει τα 5.610 μέλη.

Έχω φτάσει την ομάδα σ’ ένα επίπεδο που πραγματικά με συγκινεί γιατί τα χαρακτηριστικά όλων των μελών είναι η αγάπη ο σεβασμός και η αλληλεγγύη.

Έχουμε καταφέρει να φτιάξουμε μια μικρή προς το παρόν συλλογή με περούκες από προσφορές των μελών μας για τις ασθενείς που δεν έχουν οικονομική δυνατότητα να τις προμηθευθούν . Γενικότερα όλα τα μέλη της ομάδας μου ανταποκρίνονται με αγάπη σε κάθε κάλεσμα μου για να κάνουμε οποιαδήποτε δράση γιατί πλέον είμαστε μια μεγάλη οικογένεια.

Όποιος θέλει να μας βρει είτε να μας μιλήσει, είτε να μας ακούσει ακόμα και για όποιον θέλει να μας βοηθήσει μπορεί να μας βρει στο facebook γράφοντας στην αναζήτηση Επίγειοι Αγγελοι.

Ποιο  είναι το γενικότερο μήνυμα που θα θέλατε να δώσετε σε όλους τους ανθρώπους, καθώς δυστυχώς υπάρχει η νοοτροπία ότι ο καρκίνος είναι μια νόσος που «αφορά τους άλλους, όχι εμένα».

Πριν νοσήσω ήμουν πολύ αλλαζόνας σαν άνθρωπος δεν πίστευα ποτέ ότι κάτι τέτοιο θα μας αναστατώνει.

Τώρα πια λέω γιατί όχι κι εγώ,  για ποιό λόγο εγώ να αποτελώ εξαίρεση;  Ζω στο σύνολο και όλα είναι πιθανά να συμβούν ανά πάσα στιγμή.

Βάση αυτού λοιπόν θα ήθελα να πω στον κόσμο μην υποτιμάτε τις ασθένειες είναι δίπλα μας, μπορούν να γίνουν κομμάτι της ζωής μας γι’ αυτό ενημερωθείτε βάλτε την πρόληψη στην ζωή σας, μάθετε να ακούτε το σώμα σας και το ένστικτο σας και δεν θα βγείτε χαμένοι.

Θα θέλαμε να μας μιλήσετε για την Μαρία πριν νοσήσει και για την Μαρία μετά που νόσησε. Αλλαγές και διαφορές πριν και μετά.

Κοίτα νομίζω ο άνθρωπος γεννιέται δεν γίνεται, μπορεί οι καταστάσεις να τον αλλάζουν αλλά πάντα παραμένεις ο ίδιος άνθρωπος. Εμένα οι απαιτήσεις της οικογένειάς μου και πριν αλλά και τώρα είναι αυξημένες, και το άτιμο το άγχος ακόμα και σήμερα δεν μπορώ να το ξεφορτωθώ εύκολα, βέβαια πια το διαχειρίζομαι λίγο περισσότερο αλλά δεν κατάφερα να το ξεφορτωθώ. Σε άλλα έγινα σκληρή σε άλλα υπέρ ευαίσθητη όμως το μετά με έβγαλε πιο σοφή,  πιο δυνατή και πιο συνειδητοποιημένη για το ποια ακριβώς είναι η αξία της ζωής.

 

 

 

 

Συνέντευξη στην Ελένη Δ. Μπουχαλάκη