Στο παρελθόν έχω ασχοληθεί ξανά με το επάγγελμα -λειτούργημα των νοσηλευτών.
Βλέποντας όμως τα δρώμενα σε πολύ συχνές μου επισκέψεις σε νοσοκομεία, δεν μπορώ να μην εκθειάσω για άλλη μια φορά τη δουλειά τους και πολύ δε περισσότερο το έργο που προσφέρουν.

Χωρίς να παραβλέπω το σημαντικό έργο των γιατρών οι οποίοι σε καθημερινή βάση δίνουν τον δικό τους αγώνα, θεωρώ ότι οι νοσηλευτές είναι οι στυλοβάτες κάθε Νοσοκομείου και έτσι πρέπει να είναι.
Ο ασθενής μόλις ανοίξει τα μάτια του θα αντικρύσει έναν νοσηλευτή ή μια νοσηλεύτρια να τον φροντίζει, πάντοτε φυσικά έπειτα από τις οδηγίες του θεράποντα ιατρού. Εκείνος είναι που θα τρέξει να μετρήσει την πίεση, να φέρει τα φάρμακα, να ξαγρυπνά στις νυχτερινές βάρδιες, έχοντας την ευθύνη των ασθενών που του αναλογούν.

Πολλές είναι οι φορές που ο νοσηλευτής σε μακρόχρονη παραμονή ασθενών στο νοσοκομείο, τον φωνάζει με το μικρό του όνομα και για όσο χρειαστεί να παραμείνει εκεί, ασθενής και νοσηλευτής γίνονται θα τολμούσα να πω «οικογένεια».
Μια από τις εκατοντάδες χαρακτηριστικές φράσεις που έχω ακούσει κατά την επίσκεψη μου σε νοσοκομεία, σε πρωινή βάρδια και πιο συγκεκριμένα κατά την αλλαγή ορού στον ασθενή: «Κύριε Γιάννη πως είμαστε σήμερα;». «Μια χαρά Ειρήνη μου, αφού έχω εσένα και με φροντίζεις, μια χαρά. Ο Θεός να σε έχει καλά».

Θα μπορούσα να γράφω με τις ώρες πολλά τέτοια περιστατικά, όμως δεν έχει σημασία να κουραστεί ο αναγνώστης. Σημασία έχει να καταλάβουμε όλοι το σημαντικό έργο όλων αυτών των ανθρώπων, που ασκούν τη Νοσηλευτική.
Για άλλη μια φορά ένα μεγάλο μπράβο στο έργο τους, με την ευχή να έχουν υγεία για να φροντίζουν με ζήλο και αυταπάρνηση τους ασθενείς που τόσο τους χρειάζονται.

Έκκληση προς την Πολιτεία, να σκύψει με περισσότερο ενδιαφέρον στα αιτήματα και τις ανάγκες τους, καθώς χωρίς αυτούς θα καταρρεύσει εντελώς το δημόσιο σύστημα Υγείας. Όχι άλλα παιδιά της Ελλάδας, μετανάστες.

 

 

 

 

Ελένη Δ. Μπουχαλάκη