Οι Μονάδες Επειγόντων Περιστατικών των νοσοκομείων είθισται να είναι σχεδόν πάντοτε γεμάτες από κόσμο που πονά, ή ξαφνικά νιώθει έντονη αδιαθεσία και για πολλούς άλλους λόγους, γνωστούς σε όλους μας.

Το παρόν γραπτό δεν έχει σκοπό σε αυτή την φάση να αναδείξει τις ανάγκες των ανθρώπων και τις πολύωρες αναμονές τους στα Επείγοντα Περιστατικά των Νοσοκομείων, μα την άλλη πλευρά γιατί κι αυτή υπάρχει.

Είναι οι γιατροί, το νοσηλευτικό προσωπικό, οι εργαζόμενοι του ΕΚΑΒ, όλοι εκείνοι που με κάθε τρόπο συνεισφέρουν δίνοντας πραγματικά αγώνα με το χρόνο, για να σώσουν πολλές φορές μια ανθρώπινη ζωή που «παίζει» με τα δευτερόλεπτα και μάλιστα με γεμάτο τον θάλαμο από ασθενείς. Το ενδιαφέρον το ίδιο για όλους.

Και δεν θα ήταν υπερβολή να πει κάποιος ήρωες όλους αυτούς τους ανθρώπους που πραγματικά νοιάζονται, πολλές φορές κάτω από πολύ αντίξοες συνθήκες, ήρωες γιατί την δουλειά τους δεν την βλέπουν σαν δουλειά, γιατί σκύβουν πάνω στον άρρωστο και τις ανάγκες του.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ από την καρδιά μου στους διασώστες του ΕΚΑΒ για την φροντίδα που παρείχαν κατά την διακομιδή του πατέρα μου στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Ηρακλείου, σε όλο το νοσηλευτικό προσωπικό των Επειγόντων Περιστατικών και ιδιαίτερα στην γιατρό κ. Παντερή Μαρία για την άμεση και γρήγορη ανταπόκριση των καθηκόντων της που είχε ως αποτέλεσμα να σώσει για όσο επιτρέψει ο Θεός, τη ζωή του πατέρα μου.

 

 

 

 

Ελένη Δ. Μπουχαλάκη