Η Νοσηλευτική μου άρεσε από παιδί, βασικά απ’ όταν θυμάμαι τον εαυτό μου. Το πρώτο ερέθισμα για να το καταλάβω, δόθηκε όταν τρυπήθηκε η μητέρα μου με μια βελόνα και γεμάτη αγωνία, θα ήμουν περίπου στα 8 μου χρόνια απ’ ό,τι θυμάμαι, έτρεξα να περιποιηθώ το …τραύμα της, που στα παιδικά μου μάτια τότε φάνταζε … μεγάλο.

Δεν με τρόμαξε η όψη του αίματος, κι ας μην ήταν πολύ. Ήταν η ανάγκη μου να την φροντίσω. Από τότε, όποιος κι αν χτυπούσε στο οικογενειακό περιβάλλον, θυμάμαι ότι έτρεχα πρώτη να … φροντίσω τις πληγές και τα τραύματα, και φυσικά όλοι γελούσαν καμαρώνοντας με αυτή μου την προθυμία.

Όταν αρρώσταινε ο αδερφός μου ήθελα εγώ να είμαι εκείνη που θα του βάλει το θερμόμετρο και θα τον φροντίσει. Κάποια στιγμή η μητέρα μου με κοίταξε και μου είπε: «Μικρή μου μήπως όταν μεγαλώσεις θέλεις να γίνεις νοσοκόμα;». Ναι, μητέρα αυτό θέλω να κάνω όταν μεγαλώσω, της απάντησα χωρίς να το σκεφθώ καθόλου. Αυτά για την ιστορία.

Και μεγάλωσα και έγινα νοσοκόμα. Και μόλις αποφοίτησα, ήμουν τυχερή και διορίστηκα αμέσως σε μεγάλο νοσοκομείο της πρωτεύουσας στο τμήμα Χειρουργικής Κλινικής. Ανήκω στην κατηγορία των μεσήλικων πια και έχω εκατοντάδες ιστορίες που θα μπορούσα να διηγηθώ.

Ο άνθρωπος όταν πονά μεταμορφώνεται και μοιάζει είτε σαν πληγωμένο πουλί, είτε σαν αγρίμι που θέλει να κατασπαράξει τους πάντες. Οι ήσυχοι και οι ανήσυχοι ασθενείς. Ομως ο νοσηλευτής και η νοσηλεύτρια πρέπει να είναι εκεί. Οποτε το επιβάλλει η βάρδια τους. Να ξεχνούν τα δικά τους καθημερινά προβλήματα, τον δικό τους τυχόν πόνο σωματικό ή ψυχικό, γιατί όλοι όσοι είναι στο κρεβάτι κάποιου νοσοκομείου τον έχουν τόσο μεγάλη ανάγκη. Δεν είναι μόνο ο ορός, τα φάρμακα, η περιποίηση. Είναι η καλημέρα με χαμόγελο και η καληνύχτα με την ελπίδα στα μάτια, πως όταν ξημερώσει όλα θα είναι καλύτερα.

Το επάγγελμα της Νοσηλευτικής είναι από τα πιο δύσκολα κατά την προσωπική μου άποψη, γιατί πρέπει να απαρνηθείς τον εαυτό σου, το εγώ σου, για όσο είσαι κοντά στους ασθενείς, για όσο είσαι στο χώρο που φιλοξενούνται. Είναι από τα επαγγέλματα που χρειάζεται αυτοθυσία καθώς καθημερινά έρχεσαι αντιμέτωπος με πολλά και διάφορα, με ασθένειες άλλοτε περαστικές αλλά και ασθένειες πολύ σοβαρές που πολλές φορές καταλήγουν και στην απώλεια του ασθενούς. Κι εκεί πρέπει να διαχειριστείς και να φροντίσεις όσο πιο διακριτικά γίνεται και τους κοντινούς ανθρώπους του, με μια γλυκιά κουβέντα, ή ακόμα και με μια γαλήνια σιωπή. Πρέπει ν’ αντέξεις να δέχεσαι ακόμα και τον θυμό του πάσχοντα ή των συγγενών του, γιατί η όποια ασθένεια, είναι μια κατάσταση που ήρθε ξαφνικά από το πουθενά να τους ταράξει την καθημερινότητα.

Χαίρομαι αφάνταστα και δεν το μετάνιωσα ούτε λεπτό, που το μικρό κοριτσάκι έγινε στ’ αλήθεια Νοσηλεύτρια. Εγώ.

Α.Κ.

To κείμενο αποτελεί αληθινή μαρτυρία και αφιερώνεται σε όλες τις νοσηλεύτριες και νοσηλευτές που καθημερινά δίνουν τον δικό τους μεγάλο αγώνα, τις περισσότερες φορές κάτω από πολύ δύσκολες συνθήκες. (Υγείας Δρόμοι)