Ήσουν κάποτε στον κόσμο της νιότης…. Μην μακρυγορώ. Έκανες μια όμορφη οικογένεια, και μια ζωή σε θυμάμαι να αγωνίζεσαι για όλους γύρω σου. Για τους δικούς σου ανθρώπους, γι’ αυτούς που ήξερες και γι’ αυτούς που δεν ήξερες.

Υπήρξες και υπάρχεις από εκείνες που λέμε ΣΩΣΤΕΣ μάνες, ΣΩΣΤΕΣ σύζυγοι, ΣΩΣΤΕΣ γυναίκες. Το σωστό βέβαια είναι υποκειμενικό, μα για μένα ήσουν και είσαι σωστή και αξιοθαύμαστη. Γενναία και θαραλλέα σαν αετός. Τίποτα λιγότερο ή περισσότερο.
Μεγάλωσες, σ’ άγγιξε σκληρά ο χρόνος κι εκεί που δεν το περίμενες, ενώ όλα τα πρόσεχες σε χτύπησε ο καρκίνος. Αφαίρεσες το στήθος σου, έκανες όλα όσα σου είπαν οι γιατροί. Έπεσαν τα μαλλιά σου μα δεν κύλησε δάκρυ απ’ τα μάτια σου. Ακόμα και όταν ερχόταν να σε πάρουν για το χειρουργείο χαμογελούσες. Αξιοπρεπής δεν ζήτησες τη συμπόνοια κανενός. Το αντίθετο έδινες στους άλλους κουράγιο.

Κι ακόμα δίνεις. Κουράγιο, αγωνίζεσαι με τις όποιες παρενέργειες των φαρμάκων να κρατήσεις το σπίτι καθαρό, να είσαι εντάξει με όλες σου τις υποχρεώσεις. Μάνα είσαι ΠΑΛΙΚΑΡΙ!

 

 

 

 

Ελένη Δ. Μπουχαλάκη

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθρο.
Επόμενο άρθρο.