Κι έτσι σαν άνθρωποι «πεθάναμε», γιατί χάσαμε το νόημα της πλάσης, τ’ ουρανού, της γης, της θάλασσας…

Ουρανός δεν είναι μοναχά οι πτήσεις και τ’ αεροπλάνα, μα να κοιτάς τις αστραπές και να μπαίνουν μέσα σου να σ’ ανταριάζουν. Ένα μ’ αυτές να γίνεσαι και να λες «προχώρα». Ουρανός είναι να κοιτάς ψηλά, τις ηλιόλουστες μέρες κι οι αχτίνες του ήλιου να φωτίζουν την ψυχή σου. Πόσοι στ’ αλήθεια το κάνουμε;

Γη δεν είναι μοναχά τα μέρη που πατάμε. Είναι το χώμα που δίνει τ’ άρωμα του, τα δέντρα που φυτρώνουν και απλώνουν τη σκιά τους, μας δίνουν τ’ οξυγόνο τους… Τούτα τα δέντρα κόβουμε, τούτη τη γη βρωμίζουμε.
Θάλασσα δεν είναι μόνο οι κρουαζιέρες και τα μπάνια. Είναι το απέραντο γαλάζιο, σταχτοπράσινο σα φουρτουνιάζει, κι όλα τα πλάσματα που ζουν μέσα της.
Κι έτσι σαν άνθρωποι ξεχάσαμε όλα τούτα γιατί τα προσπερνάμε σαν δεδομένα, γιατί δεν ξέρουμε πως μας φιλοξενούν και πρέπει να τα τρατάρουμε (κεράσουμε) μ’ ό,τι έχουμε. Με σεβασμό, με αισιοδοξία, με αγάπη.

Αγάπη; Τι είναι πάλι τούτο; Πόσο αληθινή να ‘ναι άραγε; Για χάρη της πόλεμοι γενήκανε, στ’ όνομα της τα μεγαλύτερα ψέματα σκορπιούνται στις ψυχές και λιγοστές οι αλήθειες.
Κι έτσι σαν άνθρωποι αποκοιμιόμαστε ο καθένας στη δική του … καρέκλα και ο χρόνος τρέχει, κι όλα κυλούν. Κι έτσι σαν άνθρωποι, καταστρέφουμε και καταστρεφόμαστε.
Ο Ιούδας την τελευταία στιγμή σώθηκε. Ας ξεκινήσουμε τώρα, το αληθινό σεργιάνι στον κόσμο…

 

 

 

 

Ελένη Δ. Μπουχαλάκη