Η αφορμή γι’ αυτό το κείμενο δόθηκε από κάποιες αναρτήσεις που κατά καιρούς κάνουν την εμφάνιση τους στα κοινωνικά δίκτυα. Άνθρωποι από κάθε γωνιά της χώρας μας, που στη ζωή τους ήρθε η κακή στιγμή να «συναντήσουν» τον καρκίνο, εκφράζουν τις απόψεις τους γι’ αυτή τους την περιπέτεια. Γιατί περί περιπέτειας πρόκειται και μάλιστα μιας από τις ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΕΣ της υγείας, ίσως και η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ.

Αυτή η περιπέτεια το μόνο ΣΙΓΟΥΡΟ είναι ΚΑΝΕΙΣ δεν ξέρει αν και πότε θα χτυπήσει και τη δική του πόρτα. Βλέπετε εμείς οι άνθρωποι, τείνουμε να έχουμε τη νοοτροπία ότι το ο,τιδήποτε δυσάρεστο δεν πρόκειται να αγγίξει εμάς τους ίδιους.
Ο καρκίνος λοιπόν, πάντα κατά την δική μου άποψη, δεν έχει ΠΟΤΕ δύο πρόσωπα. Δεν υπάρχει θετικό και αρνητικό. Υπάρχει μόνο η μάχη και ο διαρκής αγώνας. Το αν θα βγει κάποιος νικητής σε αυτόν τον αγώνα, εξαρτάται από το είδος της νόσου, τη μορφή, την σωστή ιατρική περίθαλψη, μα κυρίως από το ψυχικό σθένος του νοσούντα και πάνω απ’ όλα την απόφαση του Θεού. Εκείνος αποφασίζει πότε θα έρθει η στιγμή για τη νίκη ή όχι.
Δεν απέχω πολύ από το κεφάλαιο καρκίνος καθώς όλα τα αγαπημένα οικογενειακά μου πρόσωπα νόσησαν και νοσούν.

Σε καμία περίπτωση όμως δεν μπορώ, και συγχωρέστε με γι’ αυτό, να βλέπω και να ακούω πανηγυρισμούς γιατί το ξέρετε και το ξέρω. Ας πούμε τα πράγματα με το όνομα τους. Ο καρκίνος είναι πόνος, είναι δύσβατο μονοπάτι, είναι μοναξιά και πολύ μα πολύ ταλαιπωρία. Όποιος πει το αντίθετο, απλά δεν είναι έτσι.

Τα σηματάκια, τα λογότυπα, οι αγώνες δρόμου, και ό,τι σχετικό γίνεται γύρω από το κεφάλαιο καρκίνος, ΑΣ ΜΟΥ ΠΕΙ ΕΝΑΣ, τι προσφέρουν στον άνθρωπο που είναι στο κρεβάτι της χημειοθεραπείας, τι προσφέρουν στον άνθρωπο που παίρνει την ορμονοθεραπεία του, τι προσφέρουν στον πόνο και τη μοναξιά… ΕΝΑΣ ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙ κι εγώ θα το δεχθώ. Ήμουν, είμαι και θα είμαι ΚΑΤΑ όλων αυτών, καθώς ξέρω πολύ καλά ότι γίνονται για να γεμίζουν κάποιοι τραπεζικοί λογαριασμοί, δίνοντας και για το φαίνεσθαι κάτι στους καρκινοπαθείς, για να συνεχίζει να γεμίζει ο κουρβανάς.

Όχι δεν ισοπεδώνω τίποτα πιστέψτε με. Γνωρίζω. Γνωρίζω τον καρκίνο. Έχω δει την αγωνία στα μάτια δεκάδες φορές απ’ τα 14 μου. Έχουμε γίνει… φίλοι. Είναι ύπουλος, και η νίκη του είναι θέμα καλής ψυχολογίας, είναι το γραμμένο, είναι η τύχη, όπως θέλετε ας το ονομάσετε.
Καλό θα ήταν όμως να μην ζούμε με αυταπάτες. Ο καρκίνος δεν είναι τραγουδάκια, δεν είναι γιορτή.
Μακριά από μένα το μαύρο και το γκρι. ΜΑΚΑΡΙ ΝΑ ΗΤΑΝ ΟΛΑ ΛΕΥΚΑ!!!

φωτο: childhoodcancer.asn.au

 

 

 

 

Ελένη Δ. Μπουχαλάκη