Το νοσοκομείο «Η Ελπίς» που βρίσκεται στην Αθήνα, αποτελεί το παλαιότερο νοσοκομείο της χώρας.

Ο θεμέλιος λίθος του Δημοτικού Νοσοκομείου «Ελπίς» τέθηκε τον Ιούνιο του 1836 επί της οδού Ακαδημίας 50, εκεί όπου σήμερα στεγάζεται το Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων. Τα σχέδια ήταν του Γερμανού αρχιτέκτονα Φ. Στάουφερτ, με κάποιες τροποποιήσεις από τον συμπατριώτη του Έντουαρντ Σάουμπερτ (1804-1860). Την ανέγερση ανέλαβε ο Δανός αρχιτέκτονας Κρίστιαν Χάνσεν, προβαίνοντας σε κάποιες επιπλέον τροποποιήσεις. Το κεντρικό τμήμα της οικοδομής ολοκληρώθηκε το 1842, μέσω της ενίσχυσης από εράνους και δωρεές του βασιλιά Λουδοβίκου της Βαυαρίας (πατέρα του Όθωνα), της Δούκισσας της Πλακεντίας και πολλών άλλων Ελλήνων όπως οι Κωνσταντίνος Βέλλιος, Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος, Κωνσταντίνος Γαλάτης, Ραλλού Μουρούζη και άλλοι.

Στην οδό Ακαδημίας λειτούργησε μέχρι το 1971 όταν και μεταστεγάστηκε στις σημερινές του εγκαταστάσεις, επί της οδού Δημητσάνας στους Αμπελόκηπους. Μια μεταστέγαση που εξεταζόταν ήδη από το μακρινό 1892 και επιχειρήθηκε αρχικά τον Ιούνιο του 1904, με τον θεμέλιο λίθο του νέου κτιρίου του νοσοκομείου να τίθεται στο τότε δημοτικό οικόπεδο των Αμπελόκηπων. Ωστόσο, η μετεγκατάσταση στο νέο κτίριο θα γίνει περίπου 70 χρόνια αργότερα αφού αυτό θα χρησιμοποιηθεί αρχικά από τον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό για την περίθαλψη των τραυματιών των Βαλκανικών Πολέμων και έπειτα θα παραδοθεί στο υπουργείο Στρατιωτικών.

Στο νοσοκομείο ξεκίνησαν την ιατρική τους σταδιοδρομία πολλές μορφές της ιατρικής επιστήμης της Ελλάδας που μετέπειτα συμμετείχαν στην ίδρυση πολλών από τα νεότερα νοσοκομεία της Αθήνας, όπως οι Θεόδωρος Αρεταίος, Σπυρίδων Μαγγίνας, Νικόλαος Μακκάς, Μαρίνος Γερουλάνος, Αλιβιζάτος και άλλοι. Περιέθαλψε μεταξύ άλλων τους τραυματίες του πολέμου του 1893, τους Θεσσαλούς και Κρήτες πρόσφυγες, τους τραυματίες των Βαλκανικών Πολέμων, τους Μικρασιάτες πρόσφυγες, τους φαντάρους του Ελληνοϊταλικού Πόλεμου και τους Αθηναίους στο λιμό της κατοχής.

Από το 1983 εντάσσεται στο Εθνικό Σύστημα Υγείας.

Αυτά για την ιστορία με πληροφορίες από wikipedia.

Κι εδώ ακριβώς είναι που ξεκινά το … μικρό μας ταξίδι στο ιστορικό αυτό νοσοκομείο.

Η ζωή είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με δυο πολύ σημαντικούς παράγοντες. Την Υγεία και την Ανθρωπιά. Είναι πολλές φορές που δεν ξέρεις τι να γράψεις, τι να πεις, γιατί είναι τόσα πολλά και δεν θέλεις να κουράσεις τα ήδη φορτωμένα μυαλά των ανθρώπων σε ένα τόσο δύσκολο κόσμο.

Δεν μπορεί όμως να μην προκαλέσει έκπληξη όταν βλέπεις το προσωπικό ενός τόσο ιστορικού νοσοκομείου να κάνει τις βάρδιες του, για να προσφέρει ολόψυχα στους νοσηλευόμενους ό,τι είναι ανθρωπίνως δυνατόν, κάτω από πραγματικά πολύ δύσκολες συνθήκες. Το ότι είναι άξιοι συγχαρητηρίων το αναρτήσαμε και στα Social Media. Το ότι είναι πάντα με το χαμόγελο και πάνω απ’ όλα Άνθρωποι, επίσης.

Στους διαδρόμους του νοσοκομείου ο απόλυτος σεβασμός, το ίδιος και στους θαλάμους τόσο στους ασθενείς όσο και στους συνοδούς τους. Τα λόγια φτωχά να περιγράψουν. Απλά υποκλίνομαι…

Αυτό όμως που δεν είπαμε και είναι επιτακτική ανάγκη να πούμε, είναι ότι η πολιτεία για άλλη μια φορά αδιαφορεί. Αδιαφορεί και δεν παρέχει τα στοιχειώδη. Σκασμένοι τοίχοι και κτιριακές εγκαταστάσεις που παραπέμπουν σε τριτοκοσμικές καταστάσεις, στην Ελλάδα του 2018.

Είναι πολύ άδικο, σε ένα τόσο σπάνιο πια για τις μέρες μας ανθρώπινο νοσοκομειακό περιβάλλον, οι συνθήκες για τους εργαζόμενους να παραπέμπουν σχεδόν σε Ουγκάντα. Και μέσα σε όλο αυτό, οι εργαζόμενοι να είναι πάντοτε με μια ενθαρρυντική κουβέντα ακόμα κι αν ο ασθενής είναι ένα βήμα πριν τον θάνατο.

Τα παραπάνω αποτελούν προσωπικό βίωμα και σε καμία περίπτωση δεν ακούστηκε παράπονο από κανενός εργαζόμενου τα χείλη. Κάτι όμως πρέπει να γίνει και μάλιστα ΑΜΕΣΑ. Σε όλα τα νοσοκομεία της χώρας που είναι εγκαταλελειμμένα πρέπει να γίνει κάτι άμεσα εννοείται.

Συγχωρήστε μου την αναφορά στο συγκεκριμένο νοσοκομείο, αλλά πραγματικά το προσωπικό του είναι ό,τι καλύτερο έχω συναντήσει σε όλα τα χρόνια της ζωής μου.

 

 

 

 

Συγχαρητήρια από το Υγείας Δρόμοι

Με εκτίμηση σε όλους σας

Ελένη Δ. Μπουχαλάκη

Αρχισυνταξία