Βλέπω τα φύλλα να μπερδεύονται απαλά μεταξύ τους όταν θροΐζουν.

Θυμάμαι τα νερά της θάλασσας, πως ανακατεύουν τα χρώματα του νερού. Χάνομαι στους ήχους της μελωδίας. Στο πέρασμα του ενός επάνω από τον άλλον. Αφοσιώνομαι στα σύννεφα και στο παιχνίδι τους. Σχεδιάζουν ουράνιες εικόνες με μια παλέτα γεμάτη από χρώματα που αναμειγνύονται. Ακούω τους ήχους να ταξιδεύουν σε μια σύγχυση αρχικά και μετά να μετατρέπονται σε μια μουσική σύνθεση παράξενη, που τα ενώνει όλα. Πολλών ειδών μυρουδιές τρυπώνουν μέσα μου και πιασμένες από το χέρι φτιάχνουν συρταράκια με αναμνήσεις.

Όλα παίρνουν θέση διπλά δίπλα σε έναν περίεργο ομαδικό χορό. Όλα, όμως! «Τεντώνω» τις αισθήσεις μου λίγο περισσότερο και το ανακαλύπτω. Φυσικά. Έτσι ήταν εξαρχής. Τίποτα δεν υπάρχει ξεκομμένο και παραδομένο στη μοναξιά του. Καμία λειτουργία αυστηρά αυτόνομη. Το ανακάτεμα βασιλεύει παντού. Τελικά…

Τόσος πόνος, τόση αγωνία, τόση θλίψη, τόσο κενό, τόσο άδειασμα. Δεν χρειαζόταν. Μόνο τις κεραίες όλων των αισθήσεων καλά συντονισμένες χρειαζόταν. Α! Και μια καρδιά ανοιχτή. Πολύ ανοιχτή, που σημαίνει καλά «αερισμένη» από κάθε είδους ουσίες τοξικές. Έτοιμη να (υπο)δεχτεί. Να νιώσει. Κυρίως να ΣΥΜΠΟΡΕΥΤΕΙ. Να συνομιλήσει. Να συνυπάρξει αληθινά. Να αγκαλιαστεί. Να παίξει. Να παρηγορήσει. Να (συν)ταξιδέψει. Να αφεθεί στα ερεθίσματα, στις πληροφορίες, στα μυστικά περάσματα, στα παράλληλα μονοπάτια.

Αν προετοιμαστεί για όλα αυτά, τότε θα αποκτήσει ένα ιδιαίτερο χάρισμα. Αυτό της ευαίσθητης «αφής». Τα αισθητήρια νεύρα κάτω από το «δέρμα» της θα είναι πολύ ενισχυμένα, ώστε να είναι σε θέση να αντιλαμβάνεται δίχως καθυστέρηση τις επιφάνειες των άλλων σωμάτων!

Και είναι τόσο πολλά τα «αγγίγματα». Συνεχώς . Ακατάπαυστα σχεδόν.

Μετά έρχονται απανωτές οι εκπλήξεις. Μία χρωματιστή πανδαισία επιρροών. Ο τόπος γύρω γεμίζει ασφυκτικά από «παρουσίες». Πληροφορίες που ξεκινούν από κάθε είδους «πηγή», στριμώχνονται ποια θα πρωτοπεράσει. Όλη η εμπειρία είναι μία έκπληξη. Δειλά στην αρχή, κάπως καχύποπτα, αμήχανα για την απόκτηση αυτής της νέας ιδιότητας, θα ξεκινήσει το ταξίδι ΚΑΙ/ΜΕ τους άλλους. Τους υπόλοιπους. Τους γύρω. Ναι, ακόμα και με τους άσχετους. Καθόλου τέτοιοι δεν είναι τώρα αυτοί …

Τώρα, με τον ίδιο τρόπο που ενώνονται τα χρώματα, τα νερά, οι ήχοι, οι αέρινες μάζες, οι μυρουδιές, έτσι και τα βλέμματα, οι λέξεις, οι σωματικές εκφράσεις, τα αγγίγματα, τρυπώνουν μέσα βαθειά και πάνε κατευθείαν στη ψυχή. Οι ομιλίες τους αρχίζουν να συντονίζονται με ανάγκες και επιθυμίες παλιές, απωθημένες, γεμάτες δίψα! Το ποτάμι της ικανοποίησης φουσκώνει. Ακόμα και την ύστατη στιγμή, την ώρα της απόλυτης απελπισίας, αυτό το ποτάμι θα γεμίσει.

Οι άλλοι, οι ξένοι, οι γύρω , οι τυχαίοι, ο άλλος Άνθρωπος, θα πάρει τη θέση αυτών που δεν υπήρξαν ποτέ ή υπήρξαν καταστροφικοί για την ψυχή. Ό, τι έλειπε τώρα θα συμπληρωθεί. Εμπειρίες, συμβουλές, γνώσεις, παρατηρήσεις, επιδοκιμασίες, φιλοφρονήσεις, λύσεις, απόψεις, παρηγοριές, σοφίσματα, χάδια, αγκαλιές, χαμόγελα…

Ξεκινάει η πλεύση μέσα στον ωκεανό των «ομόκεντρων κύκλων». Από κάθε μεριά οι συνεχόμενοι κυματισμοί στέλνουν τα μηνύματά τους. Δεν σταματούν ποτέ αυτό το αόρατο άγγιγμα. Σε σκουντάνε απαλά, σε αφυπνίζουν. Καμιά φορά πιο έντονα. Δεν το κάνουν πάντα συνειδητά. Αυτά τα αγγίγματα με όλο το «υλικό» που κουβαλάνε, βοηθάνε στη ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ του οργανισμού στη ζωή!

Αυτή η βοήθεια μένει για πάντα. Περνά στην αθανασία. Κινείται αέναα  Δεν χάνεται. Ακόμα και με το φυσικό μας θάνατο. Αύτη θα συνεχίζει παντοτινά μέσα σε άλλα σώματα και καρδιές, που και εμείς με τη σειρά μας κάποτε «αγγίξαμε». Αλλά, και σε όλους αυτούς τους υπέροχους «δότες», σε όλους αυτούς τους αόρατους φίλους, συντρόφους, συγγενείς, δώσαμε και εμείς με τη σειρά μας μια ΑΠΟΚΡΙΣΗ.

Ενσωματωμένη αυτή μέσα τους θα ταξιδεύει για πάντα!

Καμία μοναξιά. Καμία απομόνωση. Κανένας μεταφυσικός τρόμος. Κανένα παραλήρημα. Όλα ηρεμούν τώρα. Αφήνονται απαλά στο λίκνισμα των «ομόκεντρων κύκλων». Σαν τα χρώματα, τα νερά, τους ήχους , τις αέρινες μάζες , τις μυρουδιές…

Με συντροφικότητα.

Με αγάπη.

ΜΑΖΙ.

ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ…

 

 

 

Αλεξάνδρα Γεωργίου

Συνθετική Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας