Οι άνθρωποι έχουμε αλλοτριωθεί. Η ζούγκλα του Αμαζονίου με όλα τα είδη άγριων ζώων και πτηνών, τα αρπακτικά και τα ανθρωποφάγα θηρία, είναι παράδεισος επίγειος για την ψυχή.
Και τούτο μην σας φανεί υπερβολή.

Γιατί απλά όλα αυτά τα πλάσματα λειτουργούν με το ένστικτο. Ένστικτο για επιβίωση υπό το φόβο της όποιας απειλής. Οι άνθρωποι γιατί; Πού πήγε το συναίσθημα, η σκέψη, οι αρχές, οι συμπεριφορές που δεν πληγώνουν, που δεν θέλουν να κάνουν κακό.
Αυτό το ανυπέρβλητο «γιατί εσύ & όχι εγώ», υποβόσκει κάτω από πολλά «μασκαρεμένα» χαμόγελα. Πόσοι στ’ αλήθεια χαίρονται πραγματικά με τη χαρά του συνανθρώπου;

Σε κάθε χώρο, εργασιακό, φιλικό, οικογενειακό, παντού και πάντα θα υπάρχουν «άνθρωποι» που κατά νου θα έχουν να υπερβούν τον άλλον. Να είναι εκείνοι οι πρώτοι. Στη θλίψη χτυπούν ελαφρά τον ώμο κι αυτή η κοινότυπη πια λέξη «κάνε κουράγιο», «κάνε υπομονή», «κάνε, κάνε, κάνε…». Το αν ο άλλος μπορεί να το κάνει, είναι θέμα που δεν το ψάχνουν παραπέρα. Κι είναι ο ίδιος άνθρωπος που το βράδυ θα βγει να διασκεδάσει και ήδη θα έχει ξεχάσει τον ώμο που κατά τ’ άλλα ακούμπησε για να «παρηγορήσει».

Όλα τούτα δεν έχουν την τάση της ισοπέδωσης, αλλά αν το εξετάσει κάποιος καλά, της πλειοψηφίας.
Αν κάποιες συμπεριφορές ήταν αλλιώς, ίσως είχαμε λιγότερους πολέμους, λιγότερα ψυχοφάρμακα, λιγότερους καρκίνους. Λέω, αν, ένα απλό αν.
Πριν κάτι χιλιάδες χρόνια, ο θεμελιωτής της αληθινής αγάπης ο Χριστός είχε πει και οι «έσχατοι έσονται πρώτοι». Τούτο μόνο…

 

 

 

 

Ελένη Δ. Μπουχαλάκη