Κάθεσαι στο διπλανό μου τραπέζι με την παρέα σου αποζητώντας να εξασφαλίζεις περισσότερο χώρο από εκείνο που σου «αναλογεί». Χειρονομείς έντονα και πολλές φορές μου κουνάς την καρέκλα, τσιρίζεις σχεδόν μέσα στο αυτί μου,είσαι όλη την ώρα ενοχλητικός, δεν με αφήνεις να απολαύσω την όμορφη μουσική, τη θέα, το ποτό, το φαγητό μου. Ούτε αυτά δεν τα αισθάνεσαι. Διασταυρώνονται τα βλέμματά μας και δεν το συνειδητοποιείς καθόλου. Έχεις έναν «αέρα» αδιαφορίας και αλαζονείας που δεν σου επιτρέπει να συνυπάρχεις με κοσμιότητα και σεβασμό στο περιβάλλον σου. Μου δημιουργείς τη εντύπωση ότι αν το κάνεις, θα αναγκαστείς να παραδεχτείς την ύπαρξη των υπολοίπων και αυτό σε αποσυντονίζει (;)…

Εκνευρίζομαι, ανησυχώ, στεναχωριέμαι. Πώς καταντήσαμε έτσι;

Μπαίνεις στο λεωφορείο αναζητώντας ένα βολικό σημείο για να σταθείς ή να καθίσεις και στην διαδρομή που κάνεις τα μάτια σου βλέπουν, αλλά δεν κοιτάνε! Πολλές φορές αναρωτήθηκα αν καταλαβαίνεις ότι υπάρχουν και άλλοι άνθρωποι εδώ μέσα. Με σπρώχνεις, με μετατοπίζεις βίαια πολλές φορές, με πατάς, με σκουντάς, με πιέζεις και μου αφήνεις την αίσθηση ότι δεν αισθάνεσαι το σώμα μου! Αλήθεια, από τι πιστεύεις ότι είναι φτιαγμένο το σώμα μου;Σου ρίχνω επίμονες ματιές περιμένοντας να διασταυρωθούν τα βλέμματά μας, ώστε να προσπαθήσω έστω και με αυτόν τον τρόπο να σε κάνω να νιώσεις τον αντίκτυπο της συμπεριφοράς σου. Μάταια! Στη θέση των ματιών κυριαρχεί το «κενό».

Θυμώνω, τρομάζω, λυπάμαι. Πώς καταντήσαμε έτσι;

Ανεβαίνεις με φόρα το πεζοδρόμιο με ύφος που δεν «σηκώνει και πολλά». Δίπλα σου πεζοί, καροτσάκια με μωρά, παιδιά, ανήμποροι, ηλικιωμένοι. όλοι για εσένα είναι το ίδιο: Ανύπαρκτοι! Έχεις προλάβει να πάρεις το ύφος του… θύματος ενώ είσαι ξεκάθαρα θύτης. Πολύ επικίνδυνος μάλιστα καθώς αναπτύσσεις ταχύτητα με θράσος πάνω στο πεζοδρόμιο μπροστά στις εισόδους σπιτιών και καταστημάτων! Μας βλέπεις, αλλά δεν μας κοιτάς! Πολλές φορές, ακόμα και να μην έχεις δεχτεί τις δίκαιες λεκτικές επιθέσεις, μόνον στην υποψία που σου γεννούν τα ανάλογα βλέμματα των «θυμάτων» σου, ξεκινάς πρώτος την λεκτική επίθεση!

Εξαγριώνομαι, πανικοβάλλομαι, θλίβομαι. Πώς καταντήσαμε έτσι;

Γύρω μου, σχεδόν παντού και πάντα, με τριγυρίζουν ζευγάρια μάτια σαν υπνωτισμένα, σαν να μην κοιτάνε ενώ βλέπουν, σαν μισότυφλα!

 

 

 

Αλεξάνδρα Γεωργίου,

Συνθετική Σύμβουλος

Ψυχικής υγείας