Η λέξη «ψυχή» (από το ρήμα «ψύχω», δηλαδή «φυσώ», «πνέω») κυριολεκτικά σημαίνει την «ψυχρή πνοή», δηλαδή την ύστατη ένδειξη της ζωής στο σώμα που γίνεται αισθητή από την αναπνοή. Σε πολλές θρησκευτικές, φιλοσοφικές και μυθολογικές παραδόσεις, η ψυχή είναι η άυλη ουσία ενός ζωντανού όντος.

Αυτός είναι ένας ορισμός της, μα εγώ αναρωτήθηκα πολλές φορές τι είναι ψυχή και κατέληξα σε τούτο.
Ψυχή είναι όταν πονάς να νιώθεις τον πόνο, κάτι σαν ηλεκτροφόρα καλώδια σ’ όλο τους το είναι να… στήνουν χορό τα συναισθήματα. Όταν χαίρεσαι να νιώθεις τη χαρά κι όλα αυτόματα, όσο ν΄ ανοιγοκλείσεις τα μάτια, να μοιάζουν με την πιο μικροσκοπική ύπαρξη του πλανήτη, παραμερίζοντας τα σύννεφα της καθημερινότητας.

Ψυχή είναι να σε πολεμούν κι εσύ ν’ αντέχεις και ας πονάν οι πληγές, να προχωράς στο δικό σου μονοπάτι. Αυτό που όρισες μόνο εσύ.
Ν’ απλώσεις το χέρι κι ας στο σπρώχνουν, είναι ψυχή.

Να σου προσφέρουν πλούτο για αντάλλαγμα μα ποτέ να μην δίνεις στους κύνες τις δικές σου αξίες, είναι ψυχή.
Να ξέρεις ότι ο ήλιος, η βροχή, η φύση ολάκερη είναι ίδια για όλους. Να μην κοιτάς το ύψος, το ντύσιμο, το χρώμα, τα πιστεύω, τις θρησκείες και ν’ αγαπάς, είναι ψυχή.

Όταν δεν μπορείς το άδικο του κόσμου να τ’ αλλάξεις, άλλαξε τον εαυτό σου σε ό,τι καταστρέφει εσένα και τους γύρω σου. Είναι ψυχή.

 

 

 

 

Ελένη Δ. Μπουχαλάκη