Μία από τις ολοκληρωμένες εφαρμογές για την τροποποίηση της παρακολούθησης των ασθενών, που βασίζεται στο διαδίκτυο, είναι το Ψηφιακό Ιατρικό Δίκτυο. Το Ψηφιακό Ιατρικό Δίκτυο είναι ένα σύνολο διασυνδεόμενων μεταξύ τους αλληλεπιδραστικών διαδικτυακών τόπων, που αποκαλούνται Ψηφιακά Ιατρεία.

Το Ψηφιακό Ιατρικό Δίκτυο χρησιμεύει στην άμεση διακίνηση πληροφοριών και βιοσημάτων από τους ασθενείς ( ή και ολοκληρωμένων Ηλεκτρονικών Φακέλων Υγείας) ώστε να παρέχεται μια ουσιαστική επιπλέον δυνατότητα διάγνωσης και παρακολούθησης των ασθενών για την πληρέστερη φροντίδα τους, ακόμα και όταν βρίσκονται στο σπίτι ή στην εργασία τους. Ο όρος τηλεϊατρική (telemedicine)  είναι σύνθετος και αποτελείται από το πρόθεμα » τηλέ» που δηλώνει την έννοια του «από μακρυά» και τη λέξη » ιατρική», δηλαδή την άσκηση της ιατρικής από απόσταση.

Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (World Health Organization – WHO) τηλεϊατρική είναι η «παροχή ιατρικής περίθαλψης, σε περιπτώσεις όπου η απόσταση είναι κρίσιμος παράγοντας, από όλους τους επαγγελματίες του χώρου της Υγείας χρησιμοποιώντας τεχνολογίες πληροφοριών και επικοινωνιών για την ανταλλαγή έγκυρης πληροφορίας για τη διάγνωση, αγωγή και πρόληψη ασθενειών , την έρευνα και εκτίμηση, όπως και τη συνεχή εκπαίδευση των επαγγελματιών Υγείας, όλα αυτά στα πλαίσια της αναβάθμισης της Υγείας των ατόμων και των κοινοτήτων τους».

Κατά την Αμερικανική Ένωση Τηλεϊατρικής (American Telemedicine Association –ATA)με τον όρο τηλεϊατρική αναφερόμαστε στην «χρήση   της ιατρικής πληροφορίας που στέλνεται από την μία πλευρά στην άλλη μέσω ηλεκτρονικής επικοινωνίας με σκοπό να βελτιώσει την κλινική κατάσταση του ασθενούς. Η τηλεϊατρική περιλαμβάνει μια ολοένα αυξανόμενη ποικιλία εφαρμογών και υπηρεσιών με τη χρήση βίντεο, ηλεκτρονικής αλληλογραφίας, κινητή τηλεφωνία, ασύρματα εργαλεία και άλλα είδη της τεχνολογίας των τηλεπικοινωνιών».

Πρέπει να γίνει διάκριση της τηλεϊατρικής από άλλες βασικές εφαρμογές της τηλεματικής, δηλαδή άλλες ενέργειες σχετικές με την υγεία που πραγματοποιούνται από απόσταση μέσω των τεχνολογιών πληροφοριών και επικοινωνιών.

Η τηλεματική, στο χώρο της υγείας, είναι ένας σύνθετος όρος που περιλαμβάνει την τηλεϊατρική και την τηλε-υγεία ή οποιαδήποτε ενέργεια σχετική με την υγεία που παρέχεται από απόσταση με τη βοήθεια των ΤΠΕ( Τεχνολογιών Πληροφοριών και Επικοινωνιών).

Η τηλε-υγεία (telehealth) σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας είναι έννοια ευρύτερη της τηλεϊατρικής και η βασική τους διαφορά έγκειται στο ότι η τηλε-υγεία  αφορά κλινικές αλλά και μη κλινικές υπηρεσίες υγείας. Περιλαμβάνει την παρακολούθηση, την προαγωγή της υγείας αλλά και των λειτουργιών της δημόσιας υγείας.

Το Internet έχει την τεράστια δυνατότητα να αποτελέσει ένα μέσο επικοινωνίας ανάμεσα σε λειτουργούς υγείας. Οι υπηρεσίες υγείας, παρέχοντας στους εργαζόμενους στους χώρους αυτούς τη δυνατότητα πρόσβασης σε διάφορους πόρους του Internet είτε σε ατομικό επίπεδο είτε σε ομαδικό με τη χρήση των ηλεκτρονικών πινάκων ανακοινώσεων, μετατρέπουν το Internet σε ένα εργαλείο για την επαγγελματική εξέλιξη των γιατρών τους. Χωρίς να χρειάζεται να περιοριστούν σε ένα συγκεκριμένο ωράριο, οι γιατροί μπορούν να ασχοληθούν με το Internet σε κάποια στιγμή της ημέρας, ακόμη και όταν εργάζονται. Για τους γενικούς γιατρούς και για τους εργαζόμενους σε μικρότερα νοσοκομεία το Internet είναι ένα μέσο διατήρησης επαφής με τις τελευταίες εξελίξεις στον τομέα της υγείας που εφαρμόζονται από μεγαλύτερα κέντρα υγείας. Όλες οι ομάδες εργαζομένων, τόσο το ιατρικό/νοσηλευτικό όσο και το διοικητικό προσωπικό των νοσοκομείων, μπορούν να λάβουν μέρος σε «εικονικές συνεδρίες». Τα ψηφιακά ιατρικά δίκτυα έρχονται να υποστηρίξουν με υλικό και λογισμικό της τηλεϊατρικές εφαρμογές και υπηρεσίες.

Η τηλεϊατρική είναι ο διεπιστημονικός κλάδος που προσπαθεί να συνδυάσει τα επιτεύγματα  της τηλεματικής στο πεδίο της παροχής ιατρικής φροντίδας και διακίνησης ιατρικής πληροφορίας. Η Τηλεϊατρική συμβάλλει στην καλύτερη παροχή υπηρεσιών υγείας από τα διάφορα  θεραπευτικά κέντρα σε απομακρυσμένους ασθενείς. Παρέχει ένα σύστημα διαχείρισης και διακίνησης ιατρικών πληροφοριών ( καρδιογραφήματα, υπερηχογραφήματα, τομογραφίες, κλπ)  με πλήθος εφαρμογών στους τομείς διάγνωσης, θεραπείας και εκπαίδευσης των ιατρών. Με βάση τη χρήση τηλεπικοινωνιακών και πληροφοριακών συστημάτων και τη μετατροπή ιατρικής πληροφορίας σε ηλεκτρονική μορφή, διακρίνονται οι παρακάτω κύριες κατευθύνσεις υπηρεσιών και εφαρμογών:

1) Τηλεδιάγνωση, που καλύπτει την από απόσταση μελέτη από ειδικούς των αποτελεσμάτων των ιατρικών εξετάσεων (ακτινογραφίες, εργαστηριακά ευρήματα κλπ.) και τη σύνταξη σχετικών αναφορών.

2) Τηλεθεραπεία, που καλύπτει την από απόσταση παρακολούθηση ασθενών, όπου ο ασθενής επισκεπτόμενος την πλησιέστερη προς τον τόπο διαμονής του ιατρική μονάδα μπορεί να τυγχάνει ιατρικής φροντίδας από απομακρυσμένο ιατρικό κέντρο ως προς την πάθησή του.

3) Τηλεκπαίδευση, που καλύπτει τις ανάγκες του ενεργού ιατρικού και παραϊατρικού προσωπικού για συνεχή ενημέρωση σε διάφορους τομείς της ιατρικής. Επιπλέον εξασφαλίζεται εκπαίδευση του υγιούς πληθυσμού μέσω προγραμμάτων Αγωγής Υγείας, με σκοπό να διαμορφωθούν νέοι τρόποι συμπεριφοράς, όχι μόνο για την  πρόληψη των νοσημάτων, αλλά και για την προστασία και προαγωγή της υγείας.

4) Τηλεσυμβουλευτική, που καλύπτει την ανάγκη ανταλλαγής απόψεων καθώς και την οργάνωση συμβουλίων ειδικών ιατρών για την αντιμετώπιση συγκεκριμένων σύνθετων καταστάσεων όπου απαιτείται η ταυτόχρονη μελέτη της κατάστασης του ασθενούς από ειδικούς διαφορετικών ειδικοτήτων.

Η πιο καταφανής εφαρμογή της τηλεϊατρικής είναι οι «βιντεοσυνεδρίες» ( video conferencing) , που χρησιμοποιούνται ως μέσο μεταφοράς της φροντίδας εξειδικευμένων γιατρών σε ασθενείς που βρίσκονται σε απομακρυσμένες περιοχές. Γιατροί διάφορων ειδικοτήτων χρησιμοποιούν νεολογισμούς όπως «τηλεδερματολογία» για να χαρακτηρίσουν τη διάγνωση δερματολογικών παθήσεων μέσω ζωντανών οπτικοακουστικών συνδέσεων. Στις ΗΠΑ πολλοί ακτινολόγοι που εργάζονται σε μεγάλα κέντρα υγείας μπορούν να μελετήσουν ακτινογραφίες και άλλες απεικονίσεις που στέλλονται από μικρότερα κέντρα μέσω της τηλεϊατρικής, επιταχύνοντας έτσι τη διαδικασία και την ακρίβεια της διάγνωσης (αυτό ονομάζεται  » τηλεακτινολογία»).

Το γραφείο τηλεϊατρικής Cyberspace του Σαν Ντιέγκο πειραματίζεται στη δημιουργία μιας υπηρεσίας τηλεϊατρικής για τα έκτακτα περιστατικά, βασιζόμενης σε μία WWW θύρα (Carr, personal communication ). Οι ασθενείς πρέπει να έχουν πρόσβαση σε έναν υπολογιστή με ένα modem 14.4000 bps ή με μία ταχύτερη σύνδεση με το Internet. Έτσι έχουν τη δυνατότητα να στείλουν σαρωτικές ακίνητες εικόνες ή βίντεο κλιπς. Οι ασθενείς επισκέπτονται τον γιατρό online και, ενώ «περιμένουν  τον γιατρό»  μπορούν να φυλλομετρήσουν (browse) ενημερωτικό υλικό για ασθενείς , να δουν το ιατρικό ιστορικό τους και να προσπαθήσουν να βάλουν διάγνωση με τη βοήθεια δεδομένων του υπολογιστή. Αν οι ασθενείς έχουν τα απαραίτητα κριτήρια για μια τηλεϊατρική επίσκεψη, συνεχίζουν απαντώντας σε ερωτήσεις σχετικά με τα συμπτώματα που έχουν , μεταδίδουν τα ζωτικά τους σημεία χρησιμοποιώντας συσκευές μέτρησης της πίεσης του αίματος και παρέχοντας πληροφορίες για το ιατρικό ιστορικό τους ( αν δεν υπάρχουν ήδη οι πληροφορίες αυτές στις βάσεις δεδομένων της υπηρεσίας). Όταν περάσουν απ΄αυτή τη δοκιμασία , οι ασθενείς μπορούν να συμβουλευτούν έναν γιατρό με διάφορες τεχνικές. Αυτή η επίσκεψη εκτός από τη χρήση του ποντικιού και του πληκτρολογίου μπορεί να συμπεριλάβει οπτικοακουστικά μέσα, αν κριθεί απαραίτητο. Οι συνταγές ή οι εξετάσεις που πρέπει να γίνουν στέλνονται μέσω του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, μέσω φαξ ή απευθείας από το τηλέφωνο στον φαρμακοποιό του ασθενούς ή στο ακτινολογικό εργαστήριο. Σχεδόν παράλληλα με την ανάπτυξη του παγκόσμιου ιστού δημιουργήθηκαν portals και ηλεκτρονικές βιβλιοθήκες σχετικές με τον τομέα της ιατρικής επιστήμης. Ένας από τους πρωτοπόρους στην ιατρική πληροφόρηση είναι η National Library of Medicine (NLM) στις ΗΠΑ που δημιούργησε τη βιβλιοθήκη Medline. Έχουν γίνει πολύ σημαντικές προσπάθειες σε όλες τις προηγμένες χώρες.

Οι βιβλιοθήκες ιατρικού περιεχομένου, είχαν ως στόχο να ενημερώνουν άμεσα τον απλό πολίτη σχετικά με ερωτήματα και απορίες που πιθανόν θα προέκυπταν σε ιατρικά θέματα. Επίσης, διασυνδεδεμένες βάσεις και ιατρικά forums , συντελούσαν στη διακίνηση της ιατρικής πληροφορίας από ειδικούς ( ιατρούς, υγειονομικούς φορείς) και την προαγωγή της έρευνας μέσω της έρευνας μέσω της ανταλλαγής απόψεων και ερευνητικών αποτελεσμάτων. Πέρα από την απλή εγκυκλοπαιδική πληροφόρηση παρόμοια συστήματα θα μπορούσαν ν διενεργούν ένα είδος αυτόματης προκαταρκτικής εξέτασης στον ασθενή, με μεγάλη συνεισφορά στην έγκαιρη διάγνωση και πρόληψη συμβάντων υγείας. Θέτοντας ο ασθενής τα συμπτώματά του θα μπορούσε να λάβει μια πρώτη διάγνωση. Ο εξειδικευμένος ιατρός θα μπορούσε να έχει στα χέρια του ένα πολύ ισχυρό στατιστικό εργαλείο μέσο της συγκέντρωσης παρόμοιων περιστατικών και αντίστοιχων διαγνώσεων.

  Η τηλεϊατρική στοχεύει στην εξυπηρέτηση των πολιτών- ασθενών. Με τις εφαρμογές της τηλεϊατρικής επιτυγχάνεται:

Α) η μεταφορά των ιατρικών δεδομένων και όχι η μεταφορά των ασθενών,

Β) η διάθεση της ιατρικής εμπειρογνωμοσύνης σε όλους τους πολίτες, ανεξαρτήτως από τον τόπο διαμονής τους,

Γ) η μεγαλύτερη ταχύτητα στη διάγνωση  αλλά και στη θεραπεία των ασθενών χάρη στη γρήγορη μεταφορά των δεδομένων και στον ηλεκτρονικό ιατρικό φάκελο,

Δ) καλύτερη πληροφόρηση των ασθενών για την κατάσταση της υγείας τους,

Ε) η ενίσχυση της εμπιστοσύνης του πληθυσμού προς τις παρεχόμενες ιατρικές υπηρεσίες των Κέντρων Υγείας.

    Βασικά πλεονεκτήματα της τηλεϊατρικής.

  • Άμεση επαφή με τον ιατρό ανεξαρτήτως της απόστασης που χωρίζει τον ασθενή από τον ιατρό του.
  • Αντιμετώπιση με σύγχρονες μεθόδους των προβλημάτων οργάνωσης που παρουσιάζονται στις απομακρυσμένες και χωρίς ιδιαίτερους πόρους μονάδες της Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας.
  • Άμεση εξυπηρέτηση των ασθενών και αύξηση της ποιότητας περίθαλψης
  • Άμεση ενημέρωση για θέματα υγείας και πρόληψης
  • Δυνατότητα παροχής συμβουλών από ειδικούς που διαφορετικά δεν θα ήταν προσιτοί
  • Μείωση της γεωγραφικής και φυσικής απομόνωσης ασθενών ( απομακρυσμένες περιοχές, ηλικιωμένοι και ανάπηροι)
  • Τρόπος αποφυγής ανάγκης επανάληψης επώδυνων εξετάσεων, αντιφατικών συνταγών και λαθών στην θεραπεία
  • Ουσιαστική εξοικονόμηση σε έξοδα εξέτασης, μετακίνησης, και διαχείρισης του συστήματος περίθαλψης

Μειονεκτήματα της τηλεϊατρικής  

Παρά τα πολλαπλά οφέλη της τηλεϊατρικής τόσο για τους επαγγελματίες υγείας όσο και για τους ασθενείς, υπάρχουν και μειονεκτήματα στην εφαρμογή της. Αυτά συνοψίζονται στα ακόλουθα:

  • Η έλλειψη, πολλές φορές, της απαιτούμενης τεχνολογικής κατάρτισης του ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού
  • Ο χρόνος συνεδρίας ενδέχεται να είναι μεγαλύτερος απ’ ότι στο κλασσικό ιατρείο, με αποτέλεσμα ο ιατρός να εξετάζει λιγότερα περιστατικά κατά τη διάρκεια της ημέρας
  • Δεν υπάρχει οπτική επαφή με τον ασθενή
  • Η χαμηλή ποιότητα των απεικονίσεων ελλοχεύει κινδύνους λάθους διάγνωσης και θεραπείας
  • Η χαμηλή ταχύτητα του διαδικτύου ή προβλήματα του κεντρικού διακομιστή (server) μπορεί να δυσκολέψει την βιντεοδιάσκεψη ή ακόμη και να μην επιτευχθεί η άμεση βοήθεια στο επείγον περιστατικό
  • Απουσία ορισμένου νομικού πλαισίου για την προστασία των ασθενών από παράνομες και αυθαίρετες ιατρικές πράξεις
  • Η διασφάλιση των ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων των ασθενών

 Το σύστημα τηλεϊατρικής στην Ελλάδα εγκαταστάθηκε για πρώτη φορά στο Σεισμανόγλειο νοσοκομείο το 1989 σαν μέρος του πιλοτικού προγράμματος Ελληνικό Πρόγραμμα Τηλεϊατρικής. Η εκπαίδευση του ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού είναι συνεχόμενη και γίνεται για την εξειδίκευση των γιατρών και νοσοκόμων σε θέματα τηλεϊατρικής. Η εκπαίδευση γίνεται με συνεχή σεμινάρια.

 Επίσης σημαντική είναι και η εκπαίδευση των ασθενών. Ένα μεγάλο ποσοστό ασθενών με χρόνια νοσήματα θα μπορούσε να εξυπηρετηθεί μέσω του δικτύου τηλεϊατρικής. Αυτή η αντιμετώπιση των νοσημάτων αυτών είναι πιο οικονομική.

Στο Σεισμανόγλειο από το 1998 λειτουργούν τηλεϊατρεία σε διάφορους τομείς. Αυτά είναι τα παρακάτω:

  • Πνευμονολογικών νοσημάτων
  • Καρδιολογικών νοσημάτων
  • Υπέρταση
  •  Ουρολογικών παθήσεων
  • Ηπατολογικών νοσημάτων
  • Διαβητολογικό
  • Λιπιδαιμικό
  • Διαβητικής αγωγή
  • Αγωγής υγείας

Στην εφαρμογή της τηλεϊατρικής θα πρέπει να κυριαρχήσουν οι ανθρώπινες αξίες ακόμη και στην άσκηση της ιατρικής από απόσταση. Στην τηλεϊατρική οι ιατρικές πράξεις διενεργούνται σχεδόν αποκλειστικά μέσω υπολογιστικών προγραμμάτων και ηλεκτρονικών συσκευών. Ηθικά ορθό και ενδεδειγμένο είναι οι επαγγελματίες υγείας να είναι σίγουροι για την αποτελεσματικότητα και την αξιοπιστία  των τεχνολογικών μέσων που χρησιμοποιούν. Πέρα από νομική είναι και η ηθική τους υποχρέωση να εκπαιδεύονται κατάλληλα ώστε να εξοικειωθούν με τα πληροφοριακά προγράμματα υγείας για την ασφάλεια των ασθενών και την εξέλιξη των ιατρικών προτύπων. Στον τομέα της διάγνωσης ενδείκνυται τόσο νομικά όσο και ηθικά ο ιατρός και κάθε άλλος επαγγελματίας  υγείας να χρησιμοποιούν τα βασισμένα σε υπολογιστή εργαλεία χωρίς ωστόσο να παρακάμπτουν την κλινική τους κρίση για τη λήψη της απόφασής τους.

Οι ιατρικές υπηρεσίες θα παρέχονται από απόσταση και θα πρέπει να τηρούνται και να εφαρμόζονται οι αρχές της βιοηθικής. Από τη μια η απόσταση και τα μέσα της τεχνολογίας ευνοούν ενδεχομένως τις αυθαίρετες ιατρικές πράξεις, αλλά παρ΄ όλα αυτά θα πρέπει ο ασθενής να διατηρεί την αυτονομία του και να απαγορεύει κάθε ιατρική πράξη χωρίς τη συναίνεσή του. Επίσης, ο σεβασμός της αυτονομίας του ατόμου εμπεριέχει και το σεβασμό των εμπιστευτικών πληροφοριών που απευθύνονται στο τηλειατρό, στο βαθμό που απαγορεύεται σε κάποιον επαγγελματία υγείας να αποκτήσει πρόσβαση σε ηλεκτρονικά δεδομένα υγείας του ασθενούς χωρίς να έχει το αντίστοιχο εκ του νόμου δικαίωμα. Οι επαγγελματίες υγείας θα πρέπει με τις πράξεις τους να ωφελούν τους ασθενείς, να προάγουν την υγεία τους και να μην τους βλάπτουν , αφού πρώτα προβούν στην απαραίτητη στάθμιση κινδύνου και οφέλους κάθε θεραπείας για το συγκεκριμένο ασθενή. Οι τηλειατροί θα πρέπει με βάση την αρχή της δικαιοσύνης και της ισοτιμίας να αντιμετωπίζουν όλους τους ασθενείς με τον ίδιο τρόπο, ανεξάρτητα από το φύλο, τη φυλή ή την οικονομική του κατάσταση. Με βάση την αρχή της μη βλάβης οι παροχές ιατρικής φροντίδας από απόσταση θα πρέπει να ωφελούν και να μην βλάπτουν τα συμφέροντα των ασθενών. Τέλος, δε θα πρέπει η απόσταση μεταξύ τηλειατρού και ασθενούς να επηρεάζει την εμπιστοσύνη και το καθήκον ειλικρινείας του ιατρού.

 Η ανάπτυξη των ιατρικών δικτύων και των εφαρμογών της Τηλεϊατρικής συνοδεύεται από μία σειρά από σημαντικά πλεονεκτήματα: 1) Άμεση επικοινωνία ιατρών που βρίσκονται σε απομακρυσμένες κυρίως περιοχές, για ανταλλαγή απόψεων και αντιμετώπιση έκτατων περιστατικών. 2) Δραστική μείωση του χρόνου επικοινωνίας μεταξύ Νοσοκομείων και ιατρών. 3) Ελαχιστοποίηση της άσκοπης μετακίνησης των ασθενών, που συνεπάγεται μείωση κόστους. 4) Αναβάθμιση των παρεχομένων υπηρεσιών υγείας σε επίπεδο τοπικής αυτοδιοίκησης. 5) Ευρεία κάλυψη ιατρικών περιστατικών. 6) Αντιμετώπιση των προβλημάτων που παρουσιάζονται σε απομακρυσμένες και απομονωμένες περιοχές και σε μονάδες πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας, μέσω των εφαρμογών της τηλεματικής. 7) Εκσυγχρονισμός του περιβάλλοντος εργασίας του ιατρικού προσωπικού με χρήση σύγχρονης τεχνολογίας και υπηρεσιών βάσει διεθνών προτύπων. 8) Διευκόλυνση και αναβάθμιση της συνεχιζόμενης εκπαίδευσης ιατρών.

Κάποια μειονεκτήματα της τηλεϊατρικής αναφέρθηκαν παραπάνω ,αφορούν στο θέμα της προσωπικής επαφής του ιατρού με τον ασθενή που δεν μπορεί να αντικατασταθεί από τα ηλεκτρονικά μέσα. Η τηλεδιάσκεψη δεν μπορεί να έχει το ίδιο αισθητικό αποτέλεσμα με την επίσκεψη σε ένα ιατρείο, καθώς η οπτική επαφή σε πραγματικό χρόνο και από κοντά, προδίδει πράγματα για την κατάσταση του ασθενή.

Επίσης υπάρχει θέμα και με τη διασφάλιση, τόσο των προσωπικών δεδομένων των ασθενών όσο και των επαγγελματικών δικαιωμάτων και ευθυνών του ιατρικού προσωπικού. Προκειμένου να λειτουργήσει το σύστημα της τηλεϊατρικής, πρέπει να υπάρχει το κατάλληλο νομοθετικό πλαίσιο. Φυσικά, η τηλεϊατρική πρέπει να ασκείται από επαγγελματίες που είναι ικανοί και πληρούν τις προϋποθέσεις τήρησης του ιατρικού απορρήτου και βιοηθικών νόμων.

Γιατροί και ασθενείς διατηρούν επιφυλάξεις για την υπόθεση τόσο υψηλής τεχνολογίας στον τομέα της υγείας. Υπάρχουν ακόμη εμπόδια όπως το κόστος επικοινωνιών , η ασφάλεια δεδομένων, ο κίνδυνος αμέλειας του γιατρού και η έλλειψη αποτελεσμάτων από δοκιμαστικές περιπτώσεις.

Συμπερασματικά η δυνατότητα χρήσης της τηλεϊατρικής (telemedicine) είναι αντικείμενο σοβαρής μελέτης ( κυρίως στις ΗΠΑ). Σκοπός είναι να εξασφαλιστεί η καλύτερη δυνατή εφαρμογή της στην διακίνηση ιατρικής πληροφορίας στην τήρηση των κανόνων της βιοηθικής, και στην παροχή ιατρικής φροντίδας στοχεύοντας στην καλύτερη ποιότητα ζωής των ασθενών.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ    

  • McLaren , P. and Ball, C.j. (1995), Telemedicine: lessons remain unheeded. BMJ, 310,1390-1.
  • Wright , R. and Loughrey, C. (1995). Teleradiology. BMJ,310,1392-3.
  • Coiera, E. (1995). Medical informatics . BMJ,310,1381-7.
  • Τηλεϊατρική ,online βάσεις ιατρικών δεδομένων, 2014 (https//asfaleiaiatriki/wordpress.
  • Bruce C. Mckenzie . Ιατρική και internet , online πηγές πληροφόρησης και ορολογία, 1998,κεφ.12: 101,108-110.
  • Τσουμάνη Α. Αικατερίνη , Διπλωματική εργασία «Τηλεϊατρική : Δημιουργούμενες έννομες σχέσεις και αστική ευθύνη», 2016
  • Στεφανίδου Μαριάννα «Διεύρυνση της παρούσας κατάστασης και των προοπτικών της ηλεκτρονικής Υγείας (e-health) στην Ελλάδα», Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, Πρόγραμμα Μεταπτυχιακών Σπουδών Εφαρμοσμένης Πληροφορικής, Ιούνιος 2012.
  • Επιστημονικά χρονικά Σεισμανογλείου 2000, Επίκαιρα θέματα » Τηλεϊατρική: η εμπειρία του Σεισμανόγλειου Νοσοκομείου». Μ. Τσαγκάρης, Π. Χατζηπανταζή, Α. Τσαρούχη, Δ. Τσαντούλας.

 

 

 

 

Στυλιανίδου Π. Στυλιανή

-Ακτινοθεραπεύτρια Ογκολόγος, MD Επιμελήτρια Α’, Π.Γ.Ν.Θ.ΑΧΕΠΑ.

-Θεολόγος- Θεολογική Σχολή Α.Π.Θ.

– Μεταπτυχιακή Φοιτήτρια Π.Μ.Σ. Θεολογίας , Α.Π.Θ. ΄΄Θεολογία και Πολιτισμός΄΄.

-Μεταπτυχιακή Φοιτήτρια Δ.Π.Μ.Σ Ιατρικής Α.Π.Θ., ΄΄ Σύγχρονες Ιατρικές Πράξεις: Δικαική Ρύθμιση και Βιοηθική Διάσταση΄΄.

Υπ. Διδάκτωρ Ιατρικής Α.Π.Θ.