Είναι εκείνες οι στιγμές που νιώθεις πως όλα γύρω σου τρέχουν, γυρίζουν, πάνε μπρος-πίσω, δεξιά κι αριστερά καμιά φορά όλα γίνονται και μια άχαρη ευθεία.

Κι εσύ μέσα σ’ όλα να υπάρχεις, να πρέπει να μιλήσεις με φίλους, με γνωστούς, να φροντίσεις την οικογένεια, να είσαι εντάξει στη δουλειά, να… να… χιλιάδες «να».

Να ‘την ξαφνικά εκείνη η ωραία στιγμή που έχεις λίγο στριμωγμένο χρόνο με σένα, μπορεί και όσο κάνει ν’ αναβοσβήσει ένα φανάρι περιμένοντας στο αυτοκίνητο, που αναρωτιέσαι (αναρωτιέσαι;) πως όλα τούτα γιατί γίνονται; Για να είσαι εντάξει, για ν’ αρέσεις στην κοινωνία, για να ευχαριστείς τους πάντες γύρω σου; Ίσως για πολλά «για» και «γιατί» και «επειδή» και πάει λέγοντας.

Τώρα όμως ήρθε και η άλλη στιγμή. Αυτή που το σώμα αρχίζει να χάνει την πρώτη του νιότη, και ξερνά την κούραση της ψυχής σου. Με το φαρμακείο της γειτονιάς γίνεσαι φίλος κολλητός και μπορεί και ο gold πελάτης. Να οι βιταμίνες, τα αντιϊσταμινικά γιατί έπεσε το ανοσοποιητικό μας και βγάλαμε αλλεργίες, τα παυσίπονα, τα ηρεμιστικά και ο κατάλογος δεν έχει τέλος.

Οι στιγμές τελικά που δεν ξέρεις είναι εκείνες οι ξεχασμένες, οι δικές σου. Για σένα αποκλειστικά. Για να κάνεις της ψυχής σου το ποθητό χωρίς όλα τα παραπάνω. Αν τις προλάβεις και πιάσεις κουβέντα μαζί τους, ίσως κάτι γλιτώσεις απ’ τη χαμένη νιότη. Ίσως κάποια ρυτίδα λιγότερη βγει στο πρόσωπο. Κάποια ρυτίδα λιγότερη στην ψυχή…

φωτο:http://www.enallaktikidrasi.gr

 

 

 

 

Ελένη Δ. Μπουχαλάκη