{…Έχουμε τα παιδιά των άλλων τον Εντουάρντ, τον Πωλ, το καλοκαίρι τα κουρεύουν κοντά, το χειμώνα τα αφήνουν πιο μακριά…Και η Ματίλντ κρατιέται σε φόρμα! Καμία εγκυμοσύνη δεν θα χαλάσει τη φόρμα της…Δεν έχουμε φίλους. Ποτέ δεν είχαμε. Τι θα πρόσθεταν στη ζωή μας; Ζευγάρια που βγαίνουν με άλλα ζευγάρια, που πάνε διακοπές όλοι μαζί, δεν αγαπιούνται μεταξύ τους, για αυτό χρειάζονται τους φίλους. Με την Ματίλντ είμαστε καλά. Είμαστε ευτυχισμένοι αυτό είναι που μετράει…}

Ο πρωταγωνιστής στο φιλμ, Ο ΕΡΑΣΤΗΣ ΤΗΣ ΚΟΜΜΩΤΡΙΑΣ, λέει τα παραπάνω λόγια θέλοντας να μοιραστεί την πληρότητα που νιώθει, παραμένοντας κλεισμένος στο κομμωτήριο όλη την ημέρα, κάθε μέρα, έχοντας για μοναδική του απόλαυση στη ζωή τη σχέση με τη γυναίκα του, Ματίλντ, ιδιοκτήτρια του μαγαζιού. Δεν αισθάνεται έλλειψη για τίποτε άλλο στη ζωή του –και εκείνη το ίδιο – παρά μόνο για ο τιδήποτε σχετίζεται με εκείνη: να μιλάει, να τρώει, να πίνει, να χορεύει, να διαβάζει, να καπνίζει, να χαζεύει, να κοιμάται, να ακούει μουσική, να κάνει έρωτα μαζί της!

Όλα αυτά συγκροτούν ένα δικό τους «σύμπαν» το οποίο είναι πολύ επαρκές και για τους δυο τους! Αρχικά ίσως φαντάζει κάπως ασφυκτικό, όμως όταν οι δύο πρωταγωνιστές ξετυλίγουν το συναίσθημα και τη λαχτάρα του ενός για τον άλλον, η «ιδιόρρυθμη» αυτή σχέση «δικαιολογείται». Η συγκεκριμένη στιγμή που συναντήθηκαν στη ζωή τους ταίριαξε τόσο μοναδικά με όσα κουβαλούσαν στη ψυχή τους τότε. Το μυαλό, η καρδιά, το σώμα δέχτηκε το άλλο παντελώς ευπρόσδεκτα, δίχως περιττές καθυστερήσεις, αμφιταλαντεύσεις, κυκλοθυμίες…

Η χημεία, η έλξη, ο ερωτισμός, η αύρα που στεφανώνει τις υπάρξεις τους είναι ικανή για να τους παρασύρει σε έναν εντελώς ξεχωριστό και δικό τους κόσμο: τα τετραγωνικά μέτρα ενός κομμωτηρίου! Όλα τα υπόλοιπα αιωρούνται γύρω τους απλώς για να τους δίνουν την ευκαιρία για να εμπλουτίζουν τη φαντασία του το ερωτικού/σεξουαλικού τους ρεπερτορίου. Βρίσκονται στη σκηνή του δικού τους πανέμορφου «θεατρικού έργου» χρησιμοποιώντας τους υπόλοιπους που σχετίζονται με τη ζωή τους αποκλειστικά ως κομπάρσους και θεατές αυτής της παράστασης…

Δε αποσπώνται, δεν επηρεάζονται, δεν αποκλίνουν. Ο στόχος είναι πάντοτε ένας και κοινός: να ευχαριστηθούν ο ένας τον άλλον όσο περισσότερο μπορούν! Σε κάθε πρόβλημα η λύση είναι αυτή που εμφανίζεται πρώτη και με ευκολία. Ξοδεύουν κάθε ανάσα της ζωής τους για να είναι μαζί και αυτό κάνει αυτήν την ανάσα άνετη και ευχάριστη. Χτίζουν κάθε ημέρα ένα υπέροχο οικοδόμημα γεμάτο από την κοινή τους βούληση για το πιο απλοϊκό και καθημερινό μέχρι το ουσιαστικό. Το σώμα τους πάντοτε «κουμπώνει» τέλεια μέσα στο άλλο σαν να φτιάχτηκε ένα «καλούπι» αποκλειστικά για αυτούς τους δύο.

Τους τραβάει σαν δυνατός μαγνήτης αυτή η αόρατη κοιλότητα. Είναι τόσο απασχολημένοι με το να ρίχνουν μέσα της όλο το ζεστό ρευστό υλικό τους που δεν αισθάνονται καμία άλλη ανάγκη. Ματιές, ανάσες, λόγια, αγγίγματα, χαμόγελα, αναστεναγμοί, φιλιά, αγκαλιές… Είναι απόλυτο αυτό που ζουν. Είναι ο Έρωτας αυτοπροσώπως. Δεν χωρά τίποτε άλλο ανάμεσα τους.

Τέτοιου είδους δικαιώματα έχει μόνο ο άλλος, ο γνωστός ισάξιος αντίπαλός του.

Ο Θάνατος φυσικά…

Έτσι και έγινε…

 

 

 

Αλεξάνδρα Γεωργίου

Συνθετική Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας