Για πολύ καιρό η μικρούλα χώρα που ζούμε γέμιζε συνεχώς με ψυχές παραδομένες στο έλεος της φρίκης, του τρόμου, της αγωνίας και της έσχατης απελπισίας. Στα μάτια των περισσότερων, με ελάχιστη ανθρωπιά και ειλικρινές ενδιαφέρον αν κοιτούσες, θα έβλεπες το «σημάδι» από το όριο που χωρίζει την ύπαρξη από το αντίθετό της…

Την ύπαρξη από τη μη ύπαρξη. Τη ζωή από το θάνατο. Το Είναι από το απόλυτο Τίποτα . Η αδίστακτη ένταση της υπέρτατης αγωνίας για την επιβίωσή τους καθρεφτίζεται στο βλέμμα τους. Νομίζω είναι σαν μια μικρή «αντανάκλαση» που δεν θα φύγει ποτέ. Αν πλησιάσεις πολύ κοντά στο πρόσωπό τους θα δεις κάτι σαν «ξυραφιά» μέσα στην ίριδα του ματιού . Σαν ξυράφι μάτωσε η ψυχή τους όταν παντελώς μετέωροι, άγγιξαν με την άκρη του ποδιού την άβυσσο…

Ας μη πάμε όμως «μακριά» με την περίπτωση των μεταναστών και των προσφύγων. Γύρω μας, δίπλα μας, καθημερινά και σε σταθερή βάση, δίνονται οι μάχες για ΤΗΝ ύπαρξη. Στα νοσοκομεία, στα ιδρύματα, στα γηροκομεία, στα χειρουργικά τραπέζια, στους δρόμους , στα πεζοδρόμια, στα παγκάκια. Αλλά και εκεί όπου δεν είναι τόσο εμφανές και ευκόλως εννοούμενο ή είναι τόσο απομακρυσμένο από εμάς που καταντάει «μη υπαρκτό» .

Ξέρεις τι είναι να δεις κατάματα τη δίχως τέλος κατάμαυρη αυτή Ήπειρο; Έζησες ποτέ τη μεγάλη πιθανότητα να στραγγίξει η καρδιά σου από όλο το αίμα της; Έφτασες στο «όριο»; Είπες ποτέ, αυτοί είναι μάλλον οι τελευταίοι χτύποι ζωής στο στήθος μου που θα ακούσω; Άκουσες η Ψυχή από τα τρίσβαθά της να σου στέλνει αποχαιρετιστήριο μήνυμα; Σου είπε ποτέ η ίδια αυτοπροσώπως, σβήσε με από το χάρτη γιατί δεν αντέχω άλλο τα βάσανά μου; Υπερχείλισε ποτέ η πίκρα και η απελπισία τόσο, ώστε να σκεφτείς πολύ σοβαρά το ενδεχόμενο να θολώσει η διαύγεια του μυαλού σου; Σου άρπαξαν ποτέ με τη βία τα χαλινάρια της ύπαρξης σου, έτσι που αυτή να γίνει στα χέρια τους ένα ασήμαντο και ευτελές παιχνιδάκι;

Η συνέχεια του άρθρου μου στο: http://www.animartists.com/2017/01/12/217/

 

 

 

Αλεξάνδρα Γεωργίου

Συνθετική Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας