Ενα σημαντικό θέμα στην διαστρωμάτωση της υγείας του σύγχρονου ασθενούς είναι χωρίς αμφιβολία οι συννοσηρότητες, και η ορθή διερεύνηση.

Ενα πολύ σημαντικό κεφάλαιο που όμως δεν έχει κερδίσει ακόμα την απαραίτητη προσοχή απο τους ασθενείς.

Στην ελληνική πραγματικότητα ο ασθενής έχει την δυνατότητα να επιλέγει ο ίδιος την πορεία της αξιολόγησης της υγείας του.

Απο την μια η εύκολη πρόσβαση στο διαδίκτυο, από την αλλη η οικονομική κρίση και το σύστημα υγείας της χώρας που ευνοεί την επιλογή ειδικότητας κατά το δοκούν, δίνουν εύκολα την ψευδαίσθηση της ορθής αντίληψης.

Ενας πόνος στο στήθος θα μας στείλει αναμφίβολα στον καρδιολόγο. Η επιλογή αυτή είναι σίγουρα η ορθή επιλογή. Οι παθήσεις πάντα διερευνώνται αρχίζοντας απο τη πιο επικίνδυνη.  Τι γίνεται όμως όταν το κύριο σύμπτωμα είναι π.χ ενας διάχυτος πόνος στα οστά και τους μύες;

Η πρώτη επιλογή του ασθενούς θα ήταν μάλλον ο ορθοπεδικός. Λανθασμένη η επιλογή γιατί ο χαρακτήρας του συμπτώματος προδίδει συστηματικό νόσημα. Σίγουρα ο ορθοπεδικός θα συμβουλεύσει σωστά τον ασθενή αλλά ο ασθενής ενδέχεται να μην συνεχίσει την διερεύνηση λόγω των προαναφερεθέντων (κρίση, διαδίκτυο).

Ομοίως ενας αιφνίδιος κοιλιακός πόνος που θα έπρεπε να ξεκινά απο τον χειρουργό, αλλά αυτό δεν γίνεται γιατι οι ασθενείς συνδέουν την ειδικότητα αυτή με την επέμβαση.

Στην πραγματικότητα ο χειρουργός προσφέρει και άλλες σημαντικές θεραπείες. Χειρουργεία απαιτούνται όταν η θεραπεία η/και ίαση μιας πάθησης απαιτεί υποχρεωτικά επεμβατική μέθοδο. Σε πολλές λοιπόν περιπτώσεις ο ασθενής λαμβάνει λάθος αποφάσεις ως προς την προσέγγιση του κατάλληλου γιατρού.

Η συννοσηρότητα είναι ακόμα ένα σημαντικό θέμα. Ισως το σημαντικότερο.

Ένας ασθενής π.χ 50 ετών που διαγιγνώσκεται με διαβήτη τύπου 2 με βάση την σύγχρονη παθοφυσιολογία της νόσου σε συνδυασμό με τον τρόπο ζωής , κατά μεγάλη πιθανότητα θα παρουσιάζει και συνοδό παχυσαρκία, υπερλιπιδαιμία, και υπέρταση. Αυτές οι 3 νόσοι που ακολουθούν τον διαβήτη του είναι ασυμπτωματικές και άρα μάλλον μη ανιχνεύσιμες από τον ίδιο. Δεν μπορεί όμως να υπάρξει θεραπεία του διαβήτη χωρίς να τεθούν υπό έλεγχο και αυτές οι νόσοι.

Σκοπός της θεραπείας είναι η ίαση αν και εφόσον αυτή είναι εφικτή. Αν όχι, τότε σκοπός της θεραπείας είναι η αποφυγή επιπλοκών που θα θέσουν την επιβίωση και την ποιότητα ζωής σε κίνδυνο, για όσο το δυνατόν μεγαλύτερο χρονικό διάστημα.

Σκοπός της θεραπείας ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΟΜΑΛΟΠΟΙΗΣΗ ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΩΝ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΩΝ ΤΙΜΩΝ!!!.

Αυτό σημαίνει ότι ο ίδιος ο ασθενής δεν είναι σε θέση να αξιολογήσει επαρκώς την κατάσταση της υγείας του.

Σύμφωνα με στατιστικές μελέτες το 40% των καρκίνων θα μπορούσε να ιαθεί αν είχε διαγνωσθεί έγκαιρα. Αλλες μελέτες προσδιορίζουν την μέση διάγνωση του διαβήτη από 2 εως και 7 έτη απο την εγκατάσταση του.

Είναι πασιφανές λοιπόν ότι η προσέγγιση στα επίπεδα της υγείας είναι εκείνη που νοσεί πρώτη.

Ο παθολόγος και ο οικογενειακός γιατρός είναι εκείνες οι ειδικότητες που θα βοηθήσουν τον ασθενή να αποφασίζει σωστά και έγκαιρα. Από το βαρύτερο σύμπτωμα μέχρι το απλό chech up απαιτείται ένα σωστό health – coaching.

 

 

 

 

Αθανάσιος Κρουστάλης

Ειδικός Παθολόγος